۱۳۸۶/۱۱/۲۲ محمد و مامان:
-ماماااان یه خبر خوش دارم برات
-چه خبری؟ (با کلی هیجان ساختگی)
-رفتم راهپیمایی.راه رو پیماییدم  همه آدما راه رو می‌پیماییدن. بعد چیزای ایرانی و انقلابی می‌گفتن. روح الله می‌گفتن. یه آقایی تو یه ماشین وانت چیز می‌گفت . مردم هم اونو می‌گفتن.
-شما هم گفتی؟
-نه. آقاجون ومامان جون هم نگفتن.(اونا رو هم لو داد. با جمعیت شعار ندادن)
- مامان! شما نبودی. من برات توضیح می‌دم.
-خیلی ممنون عزیزم!

۱۳۸۶/۱۱/۲۴ - با دایی علیرضا دعواشون شده بود و محمد با قهر اومد پیش من و در اتاق رو محکم بست. بغض تو گلوش گیر کرده بود.
- اگه می‌خوای یه کم گریه کن .
قرار بود با دایی و مامان جون برن خونه خاله فاطمه (که محمد در هیچ شرایطی از خاله فاطمه نمی‌گذره)
- می‌ری باهاشون؟
- باشما.
-من درس دارم .نمی‌تونم.
-می‌مونم تا درسِت تموم شه.
-خیلی طول می‌کشه درسم، گلم.
قبول کرد که با دایی اینا بره. بعد با بغض گفت:
-اول یه چیزی بگم؟
-بگو
-نه . وقتی برگشتیم می‌گم.
-حالا بگو.
-باشه. باید به دایی بگم معذرت!
بعد آماده شد و قبل از رفتن به دایی گفت: ببخشید!
مامان فدای این عذاب وجدانش که می‌نست تقصیر خودشه که با دایی دعواش شده و باید معذرت خواهی کنه

۱۳۸۶/۱۱/۲۸محمد و مامان جون:
-محمد ، حالا شما بری اهواز ما دلمون برات تنگ میشه .چی کار کنیم؟ اصلا بیایید قم زندگی کنید.
-نمیشه که. شما بیایید اهواز. زیر خونه‌تون چرخ بذارید و بیاریدش اهواز

 

مسابقات قرآن مهدکودک های اهواز بود. محمد هم یکی از بچه هایی بود که از طرف مهد خودشون برای مسابقه انتخاب شده بود. ساعت ۷:۳۰ صبح سه شنبه مهد بودیم که ساعت ۸ برن محل مسابقه. نذاشتند که مادرها برن اونجا. ظهر از شرکت زنگ زدم خانمشون گفت محمد عالی بوده. خیلی خوب خونده. نتایج مسابقه رو قراره امروز اعلام کنند چون مسابقات توی سه روز برگزار میشد و مهد محمد اینا همون ورز اول رفته بودند. خیلی هم خوشحال شدم وقتی شنیدم مدیر مهد محمد یکی از بانیان مسابقه قرآن بوده. چون خانم برونی خیلی آدم بانشاطیه و به همه مسایل روانی کودک توجه داره. ظاهرش رو هم که ببینی فکر نیم کنی به مسایل دینی اینقدر توجه داشته باشه ولی ایمان داره. و این ایمان رو در بچه ها ایجاد می کنه. خیلی با شادی و نشاط باهاشون کار می کنه. واقعا خدا رو شکر می کنم که این مهد رو پیدا کردیم. برای مسابقه هم من کاری نکردم. همش همون سوره هایی که توی مهد یاد گرفتند بود.

یواشکی: دیروز مسابقه من خبر شدم که همچین برنامه ای هست. به امین که گفتم ، یه ماشین قرمز خوشگل براش خرید که بعد از مسابقه بهش بدن. کلی باهاش داره حال می کنه محمد.

داریم میریم قم با مامانم اینا. کلی کار دارم و باید چمدون رو پر از لباس گرم بکنم. اهواز هوا کاملا بهاریه اما اونجا میگن خیلی سرده.بعدا اگر شد بیشتر از محمد و مسابقه قرآن می نویسم.

 

اینا عکساییه که نی‌نی بودم، کوچولو بودم ،اندازه نخود بودم:در فرهنگ محمدِ گلِ ما ،نخود سمبل همه چیزهای کوچک است.

اون وقتا که وسط جلوی سرش پنبه میذارن.

نوزادی با موهای طلایی

اولین لبخند

می‌خواستیم بریم دکتر برای اولین چکاب. چشاشو باز کرده ببینه چه خبره؟

چه خواب نازی

این عکس‌ها طی عملیات انتحاری نجات اطلاعات هارد قبل از فرمت شدن کشف شدند و تاریخ اونها نیمه اول آذر ۸۲ هست. یعنی از لحظه تولد تا ۲۰روز بعد.

 

 

-مامان ببین چه پروانه‌ای با مگ درست کردم.

- ببببه. چه خوشگله.

-مامان تقدیم به شماست.

-دستت درد نکنه پسر گلم. خیلی ممنون.
اینا که شاخکاشه، این چیه اون پایین؟

- نیششه دیگه. (اینم پرسیدن داره دیگه؟؟مامانا چه چیزای ساده‌ایو نمی‌فهمنا!)

-مثل نیش زنبور؟

-آره.

 

یه روز چند تا مجله خریدم . یکیش از طرف بابا یکیشم از طرف مامان. بعدم خیلی من خوشحال شدم.  اسم مجله‌هام یکیشون جوجه ( شماره‌ی ۴ بهمن دوست خردسال) یکیشونم جیرجیرکه (دوست خردسال ۱۳ دی).

البته دیروز با مجله دوست  جوجه براش یه مجله جدید گرفتم به اسم شاهد کودک که بنیاد شهید منتشرش می‌کنه. مجله خوبیه ، به خصوص داستان‌هاش محتواشون از داستانای دوست بهتره . در مورد مجله دوست توی کتاب کودک یه چیزایی نوشتم. اونم مجله خوبیه.

مطالعه مجله دوست و خوردن ماءالشعیر هلویی

یه شبی مامان داشت با مامان ِ هانیه و آجی معصومه صحبت می کرد. مامانشونم با مامانم داشت صحبت می کرد. بعد من رفتم پیش آجی معصومه ،بعدم دویدم خوردم به درشون. بعدم پیشونیم زخمی شد. یه کمی موندیم خونه هانیه و آجی معصومه اینا ، بعد با عمو احمد رفتیم درمونگاه.  رفتیم تو اتاق خانم دکتر ، یه ساعت موندیم تا خانم دکتر بیاد .زخممو بست  ، داشتیم میومدیم از درمونگاه خونه  تا برسیم به خونه.

این بود داستان از دید محمد .

مامان بزرگ من می گه هر بچه ای یه فرشته داره که همیشه مواظبشه اما وقتی هم که قراره بچه بیفته همون فرشته هلش میده. سه شنبه گذشته هم فرشته محمد هلش داد. نمیدونم برا چی یهو دوید طرف در . در باز بود و دقیقا وسط پیشونیش خورد به لبه در و شکاف برداشت. بغلش کردم و زنعموش یه پنبه آورد گذاشتیم روش و خدا رو شکر یاد خونریزی کرد. باز هم شکر خدا شوهر عمه محمد خونه بود ، زنگ زدیم بهش و زود اومد پایین. دفترچه محمد رو از خونه برداشتم و رفتیم درمانگاه سازمان آب و برق. قبلش هم زنگ زدیم به امین و گفت من میام درمانگاه. تا رسیدیم اونجا به منشی پذیرش گفتم خانم پسر من سرش داره خونریزی میکنه . گفت برو تو اتاق دکتر ، بعد بیا پول یه ویزیت رو بده. خانم دکتر تا دید نسخه نوشت و گفت اینا رو بگیر براش و ببرش بخیه کن. از اتاق دکتر که بیرون اومدم امین هم رسید و عمو احمد رفت داروها و وسایل پانسمان رو گرفت. اول قار شد خانمای تزریقات بخیه کنن اما امین رفت و خانم دکتر رو آورد که خودش بخیه کنه. سه تا بخیه براش زد و پانسمان کرد و بعد از پرداخت پول ویزیت و بخیه ها اومدیم خونه. تمام این مدت محمد فقط دو بار گریه کرد ، اونم خیلی کم. یکی همون موقع که سرش به درد خورد و یکی دیگه هم وقتی که آمپول بی حسی کنار شکاف زدند تا بخیه کنند. دکتره و تزریقاتیا مونده بودن که این بچه چقد آرومه و اصلا گریه نمی کنه.

یه چیز دیگه که خیلی خوب شد این بوبد که تازه از خرید برگشته بودیم و هم من ، هم محمد لباس بیرون تنمون بود و بعد این اتفاق افتاد.  

یه اتفاق مثبت دیگه این بود که عمو احمد خونه بود.شش سال پیش ، اون زمان که ما (مامان و بابای محمد) دانشجو بودیم ، یه روز ناهار اومدیم پردیس خونه عموی محمد ، همون روز مهدی پسر عمه نجمه افتاد زمین و پشت سرش شکاف خورد. آقای صاحبخونه فعلی ما که همسایه عمو و عمه بود خونه بود و با امین سوار موتورش شدند و بردنش بیمارستان بقایی. اون زمان هیچکدوم موبایل نداشتیم و نمیشد سریع باباشو خبر کرد . ماشینم نداشتیم. ایشالا هیچکس برا کس دیگه اینجوری جبران نکنه. این بار که محمد اینجوری شد و آقا احمد (بابای مهدی) ما رو رسوند درمانگاه ، همه یاد اون روز افتادیم. خدا رو شکر حالا همه موبایل داریم و به جز ما همه ماشین دارند. هم عمو احمد و عمو رضا هم آقای همسایه. 

یه اتفاق خوب دیگه که بعید بود این بود که امین رو زود پیدا کردم و اونم خیلی سریع تونست خودشو برسونه.