در حال خوردن باقلا پلو، خواستم یه باقلا رو بردارم با قاشق که دیدم محمد هم قصد همین کارو داره:

من:- اِ محمد شما هم باقلاهاشو می خوری؟

-بله مامان.

-مثل من.پس هردو باقلا خیلی دوست داریم.

-انگار هردو شوشتری هستیما

-مامان ببین یه مورچه گرفتم با دستم. و یه مورچه داره رو آستین لباس محمد بالا میره.

چند دقیقه بعد:

-مامان یه مورچه گذاشتم تو یخچال که خُنک بشه.

-برو درش بیار، الان هر چی تو یخچال داریم میخوره.

-باشه

چند دقیقه بعد:

-محمد مورچه رو درآوردی؟

-نه مامان قایم شده بود.

از اون روزی که مطلب پارک رو نوشتم، چند بار دیگه هم محمد گفت بریم پارک و هر بار به دلیلی نشد. ایام عید همهر وقت شب بیرون بودیم تو راه برگشت محمد هر وقت پارک بادی می دیدمی گفت بریم پارک و معمولا انقد دیروقت بود که نمیشد بریم، تا اینکه چند شب پیش برنامه ریزی کردیم و به انتخاب محمد رفتیم پارک بادی قوری :

اول می ری بالا

بعد سر می خوری و پایین میای

استخر توپ هم که خیلی خوبه

چون خیلی خلوت بود با ۵۰۰ تومن اندازه دو تا بلیت اجازه دادن بچه ها بازی کنن . و بر خلاف بیشتر وقتا که محمد در پاسخ سؤال خوش گذشت میگه نه اون شب گفت آره.

اینم اخلاق محمده که همیشه از یه چیزی ناراضیه. مثلا خونه باباجونش رفتیم و بچه های عموش هم بودند، امین با بچه ها وسطی بازی کرد و خیلی خوش گذشت بهشون. تو راه برگشت از محمد پرسیدیم خوش گذشت؟ گفت نه. گفتیم چرا؟ گفت زود تموم شد!! یا مثلا اگه وسطای بازی دو دقیقه با یکی دعواش شده باشه میگه یه کم خوش نگذشت ، فلان بچه اذیتم کرد.

 

امروز رفتم مهد کودک. خمیر بازی کردم. یه چیز آتشی درست کردم، اسمش رو گذاشتم هواپیمای آتشی . پیک بهارمو تحویل دادم اولش به خانم.

اول عید مامان جون و دایی علیرضا و خاله فاطمه و عمو روح الله و آقاجون با ماش+ینشون اومدن خونمون.

بقیه رو هم محمد اصلا یادش نمیاد که کجاها رفتیم و چه کردیم.

امسال من فرصت نکردم هفت سین درست کنم و سفره هفت سین نداشتیم. محمد هم کلی هر روز من رو توبیخ کرده که چرا سفره هفت سین نداریم و بهم یادآوری کرده کهسال دیگه زودتر کارامونو بکنیم که برسیم هفت سین درست کنیم و من هم گفتم چشششششم.

از طرف مهد هم پیک بهاری داشتن که محمد انجامش داد و امروز برد مهد. تو یه صفحه باید تصویر خانواده می کشیدن که محمد خیلی بامزه کشید. اول مامانو کشید ، بعد خودش رو خیلی خیلی کوچولو کشید و گفت مامان من اینجام وسط شما و خیلی ریزم، چون کوچولوام. بعد بزرگ بزرگ میشم ، اندازه بابا. بعدم باباشو کشید بزرگتر از همه و در واقع بزرگترین اندازه ای که فضای نقاشی اجازه میداد و پاهاش بابا رو موجدار کشید و گفت پای بابا درد میکنه!(فکر کنم اثر اینه که خیلی بهش میگم بابا سرش درد میکنه یواش حرف بزن یا یواش بازی کن بابا خوابه و سرش درد میکنه)

روز اول عید هم برنامه محمدو بچه های مهدشون رو تو تلویزیون نشون دادن ولی ما بیرون بودیم و ندیدیم، عوضش داییم و عموم دیده بودن و کلی برام تعریف کردن. تارا جونم که دیده و کلی ذوق کرده. خیلی دوست داشتم خودم ببینمش و ضبط کنم اما نشد.

از عکسهای عید هم بعدا میام و میذارم!