نمیدونم صبحا با محمد چه کار کنم که به موقع بیدار شه؟ شایدم نمیدونم شبا باهاش چه کار کنم که زود بخوابه؟

چند روزیه صبحا با دعوا و جیغ و داد و گریه مراسم  بیداری و دستشویی و صبحانه و لباس پوشیدن و مهد رفتن اجرا میشه. امروز هم که اصلا نرفت و تا همین الان خواب بود. کلاس نقاشی و ژیمناستیکش رو از دست داد.

زنداییم(دختر عمه م، مامان یوسف که یه سال از محمد بزرگتره) پارسال یوسف رو نفرستاد مهد با این استدلال که از سال دیگه باید بره پیش دبستانی و مدرسه و دانشگاه و سر کار و.... خلاصه دیگه تا آخر عمرش نمیتونه صبحا هرقدر دلش خواست بخوابه و باید صبح زود بیدار شه. حداقل امسال رو بمونه توی خونه و راحت بخوابه.

نمیدونم من دارم ظلم می کنم به محمد که میگم هر روز ساعت ۸ صبح بیدار شه که ۸:۳۰ بره مهد و به کلاسش برسه؟ زودتر بیدار نمیشه و مجبوریم هی بهش بگیم محمد بدو، زودباش. محمد هم که سرعتش به صفر میل می کنه وقتی بهش بگی بدو که دیگه بدتر. یواش یواش کاراشو می کنه و من رو حرص میده.

چند روزی باباش بهش می گفت مسابقه هر کی زودتر آماده شد. سر این رقابت محمد رو بیدرا می کردم که برنده بشه. اما دیروز با وجودی که زود بیدار شد، کاراشو یواش یواش انجام داد. آخر سر هم وقتی امین  رفت پایین و سوار ماشین شد با گریه خودشو رسوند به باباش و رفت مهد. امروزم من حوصله منت کشی محمد رو نداشتم. بیدار شد ولی از جاش تکون نخورد و هر چی بهش گفتیم فایده نداشت و دوباره خوابید.

امین میگه من خیلی باهاش حرف میزنم و جر و بحث میکنم. میگه یه بار که بهش گفتی "اگه بلند نشی و صبحانه نخوری به کلاس نمیرسی" کافیه .امروز من به همین روش عمل کردم و نتیجه این شد که محمد آقا الان تو رختخوابش دراز کشیده .

واقعا من باید اصرار کنم که محمد بیدار بشه و بره به کلاس برسه یا بذارم بخوابه و راحت باشه؟؟؟؟

یک گروه نمایشی به کارگردانی آقای ناصر میاحی هر سال تابستان یه کار نمایشی کودک توی تالار آفتاب اهواز برگزار می کنن. نمایش امسال شنل قرمزی بود. دیروز با عموی محمد قرار بود بریم، با مامان یونا هم هماهنگ کردم و بابا و مامان یونا هم لطف کردن و برای یکشنبه برنامه شون روجور کردن. این شد که ما دیروز با یونا  و معصومه و هانیه رفتیم نمایش شنل قرمزی.

محمد الان مهد کودکه، وقتی اومد براتون نمایش رو تعریف می کنه، یادتونه پارسال نمایش رو تعریف کرد براتون؟نمایش شهر لی لی پوت که شهریور ۸۶ رفته بودیم و کار همین گروه بود.  نمایش شاخک نقره ای هم دی ماه ۸۶ بود و رفته بودیم .

اون موقع ها دوربین دیجیتال خوب نداشتیم،الانم که داشتیم یه مشکلی پیش اومد و نشد با خودم ببرمش نمایش.این شد که عکسها با موبایلِ بدون فلاشِ خودمه و کیفیت خوبی نداره. یه چند تایی هم بابای محمد با موبایلش گرفته که اونا رو هنوز منتقل نکردم به کامپیوتر.

ووووووو

این هم عکس محمد و یونا

فکر می کنم عکسایی که بابای یونا گرفت خوب شده باشه. ایشالا اونا که گذاشتن تو وبلاگشون من هم لینک می دم

نیکان و مامانش هم با هماهنگی مامان یونا اومده بودن که چون دیرتر از ما  و یونا رسیدن، قبل از نمایش ندیدیمشون و بعد از نمایش یه کوچولو دیدیمش.البته من قبلا نیکان رو ندیده بودم. خیلی خوشحال شدم از پیدا کردن یه دوست وبلاگی هم استانی دیگه.
تا الان شدیم ۴ تا: محمد، نوید ، نیکان ،یونا (به ترتیب سن)

                                                                                                                                

بعدا اضافه شد،ساعت ۲ ظهر:
محمد از مهدکودک برگشته، لباسای بیرونش رو درآورده، لباسای خونه رو پوشیده و ستاره آبی لباس خونه پوشیدن رو گرفته، ناهارش رو خورده و الان میخواد بازی کامپیوتری بکنه، قبل از اون براتون از نمایش دیروز تعریف می کنه:

شنل قرمزی گل چیده بود برای مادربزرگش.مادرش شیرینیا رو پخته بود برای مادربزرگ شنل قرمزی.قصه گو داشت.بعدش شنل قرمزی گفته بود خاله قصه گو(به اون خانم قصه گو). مادرش گفته بود این شیرینیا رو ببره خونه ی مادربزرگش. مادربزرگش سرما خورده بود.بعدش شنل قرمزی به مامان و خاله قصه گو گفته بود میخوام برم خونه مادربزرگم که این شیرینیا رو بهش بدم که بخوره و حالش خوب بشه. گلا رو چید که بره خونه مادربزرگش و مادربزرگشو خوشحال کنه با این گلا.گرگه مادربزرگ شنل قرمزی رو باهاش خورد.بعدش اونا(قصه گو، مادرشنل قرمزی، گوزن، گنجشک و خرگوشو یه تعداد از بچه ها که خانم قصه گو دعوتشون کرد روی صحنه) بهش حمله کردن. بعدش شکمشو پاره کردن ولی الکیا. بعدش شعر خوندن.نمیدونم چه شعریبچه شعرو یادش نیست خب!

 

تو نمایش پیش  آجی معصومه نشستم. (به من میگه یکی جلوش بود و خوب نمیتونست ببینه. بهش می گم محمد بنویسم اینو؟ میگه نه. مردم خوششون نمیاد اینو بگم.از حالا تو فکر مَردُم؟؟؟؟)

و در آخر ابراز محبت محمد به خواننده های وبلاگش(مَردم)::

 

 

امروز صبح ساعت ۵ با صدای محمد بیدار شدم، رفتم پیش گفت مامان حالم به هم خورده، دیدم بالش و تشک و بلوزش خیس شده، بردمش دستشویی و دست و صورتشو شستم، لباسشو عوض کردم ،  یه آب قند و نبات هم براش درست کردم و دادم یه ذرشو خورد و خوابید. این شد که من امروز نرفتم سر کار و دارم بعد از مدت ها چند تا عکس آپلود می کنم و میذارم اینجا:

عکس ها مال ۳۰/۴/۱۳۸۷ هستند:

محمد روی میزش رفته که توی عکس نقاشی هاش هم بیفته. به سفارش مربی نقاشی برای تشویق  شدن محمد به نقاشی، با کلی ابراز ذوق و تعریف از کاراش اونا رو به دیوار چسبوندم.

هانیه اومده بود خونه ما که محمد نقاشی اون روز رو یادش بده. آخه اون روز هانیه کلاس نقاشی نرفته بود!

فنجان و زیرفنجانی پروانه ها که پروانه ها توش چایی میخورن یا شیر که قوی بشن.

کیک تولد مامان و بادکنک

بالن خالخالی

حلزون ها. جلوییه پادشاهه، عقبیه هم یه سربازشه.

 

کِشتی ایران

عنوان نقاشی ها و رنگ زمینه و متن اونا  رو خود محمد انتخاب کرده،این یعنی که الان حالش خوب ِخوبه خدا رو شکر و مدام داره صحبت می کنه.

علت بدحالی محمد این بود که دیشب چون خونه عمورضا بودیم، سر سفره شام به جای شام خوردن تو فکر بازی بود، بعد از شام هم انقدر با هانیه و معصومه بازی کردن و بالاپایین پریدن و با صدای بلند برای ما سوره های قرآن خوندن که همون دو لقمه که خورده بود هم بی اثر شد. عین وقتایی شد که بعد از ناهار چیزی نخورده باشه و عصر خواب رفته باشه تا فردا صبحش. منم دیگه میدونم اینجور وقتا چه کار باید بکنم. اول باید یه کم آب قند بدم بهش، بد هم کم کم غذاهای سبک و مقوی که معده ش عادت کنه.این جور وقتا نباید یهو آب یا غذای زیاد بخوره باید کم کم بخوره تا حالش خوب بشه و مثل الان غرغر کنه که "خسته شدم، زودتر کارتو تموم کن." که بشینه بازی کامپیوتری کنه.